Multi Culti Maleisie

Goeiedag zeg, daar zijn we weer vanuit Maleisie!

Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen hebben we anderhalve week geleden het wonderschone indonesie helaas vaarwel moeten zeggen. Het kwam gelukkig nog uit om samen met Rennie, Justin en Patrick nog een dagje Bali onveilig te maken. Eenmaal aangekomen op het strand bij Kuta besluiten we hier nog lekker wat te eten en onderuit te chillen op de gekleurde zitzakken. Ja en hoe neem je dan afscheid op gepaste wijze? Juist! Met een flink aantal bintangs en een te vette hamburger!Ok nog een laatste bintang op loopafstand van ons hotel, want we moesten nog inpakken voor de vlucht naar Maleisie. We twijfelen nog even om de nacht door te trekken samen met Rennie en de 2  inmiddels beroemdste partygangers van Bali. We kiezen er toch voor lekker verstandig nog een paar uurtjes te slapen want 3 uur later gaat de wekker alweer!

3 uur later! Met een houten kop en een kegel rollen we uit bed om met een taxi naar de airport te gaan. Gelukkig rijden hier zoveel taxi´s dat het nog geen minuut duurt voordat we er een te pakken hebben. Rond dit tijdstip is er geen ayam op straat en schieten we nog eenmaal door de onverlichte straten van Bali. Voor degene die geen woord over de grens spreken, ayam is kip.

We hebben die dag 2 vluchten te gaan, en we vliegen rond een uur of 7 s´ochtends naar Kuala Lumpur. Paar uurtjes later komen we aan op het oude vliegveld van KL en inmiddels beginnen de avond ervoor genuttigde bintangs zijn uitwerking te hebben op Dhr S.B te H. Klein beetje chagerijnig struinen we door de verschillende vertrekhallen en de immense drukte op zoek naar een plek om een sigaretje te roken. Uiteraard nergens te vinden en roken op straat wordt hier bestraft met een boete van meer dan 2000 onvervalste pietermannen. Than not! Eindelijk na wat vertraging pakken we volgende vlucht naar Kuching op het eiland Borneo en zitten we ineens weer in een ander land wat niet te vergelijken is met Indonesie.

We lopen het vliegveld uit en het is een oase van rust, geen HELLO MISTER, TRANSPORT, EXCUSE ME!!!!! Nee gewoon taxi´s die eerlijk op hun beurt moeten wachten tot de klanten hun kant opkomen. We zitten zowaar bij een vrouwelijke chauffeur in de auto, en schijnbaar heeft de emancipatie van vrouwen hier zijn werking wel gehad in tegenstelling tot de eilanden van Indonesie waar het beroep van transportbediende toch echt wordt uitgeoefend door het andere geslacht. We kijken onze ogen uit en zien een land met verschillende culturen, het is een mix van chinees, indiaas, indonesisch, westers en maleisisch. En dit is ook te merken in het straatbeeld, wat ons opvalt is dat Maleisie een stuk welvarender is dan Indo en dat hier wat meer opgelet is tijdens het behalen van hun rijexamen. Het is wat rustiger en Kuching is een moderne stad en ook hier hebben ze shopping malls. Shopping malls u leest het goed, de plek waar Madelon graag uren besteed zonder iets te kopen! We belanden in Chinatown in een leuk hostel met een super aardige eigenaresse die Madelon direct helpt om wat informatie in te winnen over de bezienswaardigheden, natuur en shopping malls ;)

Volgende dag vroeg uit de veren om af te reizen naar Bako National Park. We gaan met de local bus en we ontmoeten bij aankomst bij de bus een broer en zus uit Amerika en zijn vriendin uit Spanje. Een klein beetje met voorbedachte rade besluiten we contact te leggen aangezien we op een later tijdstip met een boot moesten af reizen naar Bako en we daardoor de kosten konden delen. Wat zijn we toch gierig he! Maar al snel blijkt dat het klikt met de andere 3 en besluiten we om met zijn allen een jungletrekking te doen op het eiland. Eenmaal aangekomen bij het park, wordt je meegenomen met een klein bootje die in 20 minuten langs prachtige eilanden raast om uiteindelijk aan te meren bij de plek waaruit je meerdere tochten kan doen door de jungle. Het eiland herbergt meerdere soorten apen, slangen en andere dieren die je liever niet in je slaapkamer wilt hebben, en vooral muggen, muggen, muggen en nog eens apen.

We nemen een route waarbij we de silversleave monkeys zouden kunnen zien en we klimmen door het prachtige regenwoud langs boomwortels, rotsen, drassige moeraspaden en soms prachtige uitzichten over de zee. Het is bloedjewarm en de zweetdruppels veranderen in zweetrivieren, we eindigen de trekking op een prachtig strand. Hier liggen uiteraard bootjes klaar om toeristen terug te brengen naar het startpunt die het zat zijn om niet nog een keer terug te lopen. En dat soort toeristen zijn we nog al veel tegengekomen op de terugweg, denk aan een groep Chineese vrouwen op middelbare leeftijd uiitgerust met camera´s, volledig uitgeput zonder enige ervaring lopend op teen croqs. Je ziet de vertwijfeling en spijt in hun ogen dat ze hier aan begonnen zijn maar hun gids banjert in een noodgang verder door de jungle. We lachen en lopen door om op te zoek te gaan naar die verdomde apen, maar nee hoor geen aap te bekennen. Dan onderweg verteld een andere gids dat er apen gesignaleerd zijn, en uiteraard op de plek waar we de trekking begonnen zijn. We zien een glimp van de silvers sleave aap en maddie krijgt er gelukkig nog 1 op de camera. We zien verder nog de lelijkste wilde varkens ooit en we rusten uit om te kijken of we nog een andere route zouden doen. Maar op dat moment begint het werkelijk te stort regenen, iets waar maleisie bijzonder goed in is. Het valt met bakken uit de hemel en na een uur besluiten we te splitsen en pakken wij een boot eerder terug naar het vaste land. Op het moment dat we weggaan zien we dan toch eindelijk de apen waar het national park bekend om staat, de zongenoemde neusaap. Een rossige rode aap met een gigantische neus en hij is eigenlijk foeilelijk, maar fantastisch dat we ze toch nog even hebben kunnen zien. Het is een feest der herkenning en het lijkt soms of ik in de spiegel kijk!

Die avond eten we op een werkelijk waar sublieme plek, midden in de stad op het dak van een parkeerterrein in een seafood court. Samen met enkele toeristen en honderden locals eten we 2 GEWELDIGE maaltijden en sluiten we de avond af met de onze jungle buddies en een paar biertjes in een leuk barretje.

Volgende dag stond de aap alweer op het programma, de ozo leuke orang oetangs. We reizen wederom met de local bus en met de 2 amerikanen af naar Semenggoh. Een plek waar de orang oetangs nog in het wild leven, maar ook gevoerd worden waardoor het geheel wel een klein beetje op een dierentuin leek. Het is aapjeskijken met 100 andere toeristen maar wat was het leuk. Op gepaste afstand werden er rijkelijk foto´s geschoten en na een uur verdwijnen de apen weer het wild in om een paar uur later weer hun banaantjes op te halen. We moeten op tijd weer weg anders misten we de bus terug naar Kuching. En ja hoor op dat moment breekt uiteraard de hemel open en blijkt de 1.3 km lange weg terug naar de bus een waar zwembad. Volledig doorweekt tot de sokken druipen we terug naar de bus waar de buschauffeur schaterend van het lachen al staat de wachten. We vragen hem niet de airco aan te doen anders bevroren we letterlijk. Leuke verfrissende ervaring weer!!!!! Laatste dag bestond uit een dagje ouderwets cultureel, historisch en wetenschappelijk onderzoek in de 2 plaatselijke musea. Zeer interessant om wat meer te weten over de plaatselijke geschiedenis.

Inmiddels zijn we tot de conclusie gekomen dat we niet langer op Borneo gaan blijven aangezien de reistijden hier de pan uitschieten en veel dingen zoals duiken en jungle trekkingen in het oosten van borneo behoorlijk prijzig zijn. Aangezien we de jungle in Bako al gezien hadden en meerdere soorten apen besloten we snel terug te vliegen naar het vaste land van Maleisie waar we wat andere dingen konden zien en doen. We kwamen aan op het nieuwe state of the art vliegveld van KL en pakten we de bus naar Chinatown in het centrum van deze super grote miljoenenstad. We bleven hier 2 dagen en we worden een beetje overdondert door de drukte, hectiek en chaos. Wat een verkeer, mensen en skyscrapers. Het hostel waar we verbleven was redelijk nieuw maar ook volledig vol met meerdere wereldreizigers. We besloten om naar het tempelcomplex Batu caves te gaan, net buiten de stad. Prachtig mooie grote gouden budda´s, natuurlijke grotten en niet te vergeten apen die maar al te graag de spullen uit je handen gristen. Vermakelijk om te zien dat ze zelfs hun net overwonnen flesje desinfecterende handzeep achter over sloegen alsof het de lekkerste bananen sap is die ze ooit hadden geproefd. Verder nog een citytour langs central market en plekken waar maddie nooit iets koopt. We belanden in time square, een shopping mall met 14 verdiepingen, meer dan 800 winkels en zowaar een achtbaan in het winkelcentrum. Het is nauwelijk te bevatten hoe groot dit is, maar ook wel een beetje onoverzichtelijk door het enorm grote aanbod rotzooi dat ze hier aanbieden. Twee uur later zonder aankopen lopen we het complex uit om heerlijk te eten bij een van de streetfood stalletjes op Bukit Bintang. Ondertussen hadden we 2 bustickets geboekt richting de cameron highlands en ontvluchten we het indrukwekkende maar ook hectische KL.

Cameron higlands ligt op zo´n 5 uur rijden van KL en met een comfortabele luxe touring car schoten we over de maleisische snelwegen om af te buigen naar de voet van de binnenlandse heuvels en bergen. De weg omhoog bestaat uit honderden bochten en de wegen zijn zo smal dat het af en toe maar net goed gaat, maar ja what´s new!? Chauffeurs houden hier van een ding en dat is gas geven en vooral inhalen voor een onoverzichtelijke bocht omhoog langs randen zonder vangrails. Om niet misselijk te worden maar volledig focussen op elke  bocht die komen gaat. Eenmaal hoger in de bergen nemen de bochten af en belanden we in een prachtige omgeving met ver uitgestrekte groene theeplantages.  Aangekomen op de plek van bestemming doet het ons een beetje denken aan een mix van Zwitserland en Nederland. Typische blokhut achtige resorts hoog in de bergen en veel heel veel regen! Oh ja en muggen! Vermoeid van de reis doen we niet veel en gaan we vroeg naar bed.

Volgende dag stond een dagje scooter rijden op het programma en bij het ontwaken van ochtendgloren zien we de pikzwarte wolken het dal overheersen. Dan ineens een zonnestraal op het moment dat we scooter ophaalde en we begonnen de dag gelukkig droog. Eerst nog even uitvogelen hoe zo´n semi automatische scooter werkt en na een rondje langs de kerk vertrekken we.

Uurtje later worden we overvallen door de volgende regenbui en deze duurt toch iets langer dan we dachten. Schuilend onder een afdakje samen met een frans stel die ook op een scootertje reden wachten we een uur tot het eindelijk droog werd. We bezochten nog een theeplantage met nog 761 chinezen en in het zonnetje terug naar de bewoonde wereld. Onderweg op lokale markt nog wat super lekkere aardbeien en een maiskolf op de kop getikt en terug naar het hotel. Niet te vergeten nog een keertje door een hoosbui gereden en Bob en Annie de Rooij vliegen in hun poncho´s over de kronkelige wegen. De locals vonden het maar al te mooi, maar wij eigenlijk stiekem ook.

Dezelfde middag en avond bestond uit het staren naar de regen.

Dan eindelijk naar de zon, althans dat hopen we! De weersvoorspellingen voor onze volgende bestemming zien er niet goed uit, maar hopelijk valt het wel mee. De Perhentian eilanden waar we naar toe gingen liggen op 6 uur rijden en 30 minuten varen vanaf de kust. Een flinke dag reizen dus en we worden opgehaald bij ons guesthouse. De chauffeur die ons en 2 andere duitsers de eerste 3 uur vergezeld is een verhaal apart. Hij lijkt op een lichtontvlambare mix van sadam hoessein en kabouter plop. De man duldt absoluut geen tegenspraak en maddie heeft binnen 2 minuten de eerste waarschuwing al te pakken. We zitten op de eerste rij achter de chauffeur en maddie plaatst haar voeten op een kleine verhoging achter zijn stoel. Om een onverklaarbare reden heeft de man dit gedeelte afgeplakt met de plaatselijke courant en blijkbaar mochten wij onze voeten hier niet op zetten. Volkomen belachelijk mede ook omdat je met een lange reis voor de boeg je benen wel eens wil strekken. De chauffeur kijkt paranoide door zijn achteruitkijk spiegel naar elke beweging die we maken en het is eigenlijk ook erg komisch. Maddie word door het gedrag van deze dictator alleen maar baldadiger en we besluiten om expres het krantenpapier aan te raken om te kijken hoe hij reageert. Fantastisch hoe hij bij elk kranten geknisper achterom kijkt en ziet dat we onze voeten netjes op de grond hebben. Tel daar bij dat zijn rijkunsten ook niet je van het waren en je hebt een amusante rit. We stopten voor een lunch bij de plaatselijke shoarmaboer en godzijdank worden we in een ander busje gepropt met 6 andere backpackers om door te gaan naar de kust.

De volgende chauffeur is uit een volledig ander soort hout gesneden en ik kan er kort over zijn. Snel, sneller, snelst. Deze jonge licht ongeduldige man heeft 1 doel, zoveel mogelijk auto´s inhalen op een dag. Zijn rijkunsten zijn een stuk beter dan zijn voorganger maar bumperkleven betekent hier echt letterlijk minder dan 10 cm afstand houden. Gelukkig gaat het allemaal goed en belanden we in Kuala Besut. De havenplaats om af te reizen naar de Perhentian Islands.

We pakten samen met de andere de laatste boot van de dag. De helft van de boot besluit naar het grote eiland te gaan en wij samen met een engels stel naar het kleine meer backpack eiland. De zee kan hier flink spoken en meestal later op de dag ook meer onstuimig, maddie had hier in de Lonely planet al over gelezen maar wijselijk haar mond over gehouden. Misschien ook maar beter want ondergetekende heeft het niet zo met hoge golven in combinatie met slecht onderhouden lokale bootjes. Nog een klein beetje rond dobberen in de haven voordat we dan eindelijk konden vertrekken, en dan vliegen de 2 x 200pk motoren aan om in een noodgang over het water te gaan. De op het oog jong uitziende kapitein lijkt zijn laatste ritje van de dag maar eens even flink los te gaan en rond de haven schiet de boot moeiteloos over het water heen. Verder op zee wordt het toch een ander verhaal en klappen we een aantal keer flink op de golven, het valt allemaal wel mee en de kapitein zal wel weten wat hij doet. Maddie ziet eruit als een natte bommel uit het wolderwijd en we komen na  een half uurtje veilig aan op Perhentian Kecil.

Perhentian Kecil is een klein bounty eilandje met prachtige stranden en niet meer dan een aantal restaurantjes, duikscholen en hotels. Op de boot raakte we aan de praat met het engelse stel en het bleek al snel goed te klikken. We zochten samen naar accommodatie en op een tip van een eerder ontmoette australier vonden we 2 houten chalets net achter het strand. Geen hoogstaande bouwconstructie what´s so ever, maar wel een ventilator en een klamboe over het bed. Het meest belangrijke van alles zeg maar. Die avond samen met Lucia en Ethan op het strand wat biertjes genuttigd en in licht beschonken toestand terug naar het huisje. We danken god op onze blote knieeen dat hij onze wensen heeft doen laten uitkomen want de komende 2 dagen is het prachtig zonovergoten weer. 35graden plus, en soms een zuchtje wind. Maddie heeft inmiddels haar duikervaring op te schroeven en ze ligt de dag er op rond de middag ergens 18 meter onder het wateroppervlakte te turen naar duizenden vissen. Ze duikt bij de mooiste plek genaamd Temple of the Sea en op aanwijzingen van de divemaster ziet ze ook nog eens voor het eerst 2 haaien!!!!!!! Qua duiklocatie een schim van wat ze gezien heeft in Flores maar super voor de ervaring.

Die avond hebben we op aanraden van Lucia 1 van de 2 bovengenoemde haaien op de BBQ gegooid, misschien een beetje zielig maar toch wilde ik het wel een keer proberen, het was heerlijk! Voor de rest eten, zwemmen, drinken, slapen en in de zon liggen. Oh ja en muggen! Ons engels weer een beetje opgekrikt door de gezellige conversaties met Lucia en Ethan en samen met hun pakten we de volgende dag de boot terug.

Voor jullie inmiddels geen verrassing krijgen we een compleet andere boot dan we op de heenreis hadden en ook voor betaald hadden. Onderling verkopen de locals hun plaatsen op de boot nog al vaak en we belanden op een veel kleiner bootje dan we van te voren dachten. We vertrouwde die vent natuurlijk voor geen meter maar je hebt niet veel te vertellen tegen iemand die geen woord engels kan. Op hoop van goede zege dan maar! Het duurt maar en het duurt maar en de man gooit eerst nog even wat motorolie er in en checkt gelukkig ook nog even of er genoeg benzine in zat, wat uiteraard niet het geval was. Dan maar even langs de plaatselijke shell om een jerrycan op te halen, ach we wachten maar af. Eindelijk groen sein om te gaan en dit halve koekblik stuitert gelukkig over de nog rustige zee. We hadden achteraf niet graag eind van de middag in deze boot dezelfde route genomen zeg maar. Terug aan de kade staan de welbekende verkopers hun transport aan te bieden naar elke mogelijk bestemming die je maar kan bedenken, maar dit hadden wij eerder al geboekt.

Met zijn vieren stapten we in een luxe minibus om weer 6 uur lang te reizen naar de volgende bestemming in het westen van Maleisie, Penang. De reis is mooi maar niet heel bijzonder, het landschap is verwoest door ontbossing en getekend door de palmolie industrie. Het ooit prachtige regenwoud heeft plaats gemaakt voor duizenden netjes op een rijtje geplante palmbomen en de trucks vol met gekapte bomen komen maar met moeite de heuvels op. De Chauffeur wijst ons nog op een gevarenbordje met een olifant erop, die blijken hier soms over de weg te lopen maar helaas zien we hier niets van. Verder zien we ineens een enorme stofwolk ontstaan, een chauffeur zonder strikdiploma heeft zijn lading cementzakken niet goed vastgezet en er liggen tientallen kapotte cementzakken over de weg. Het lijkt wel op de asresten van een vulkaanuitbarsting en we kunnen we er flink om lachen. Maar goed dat het niet regende op dat moment want dat had nog voor mooie taferelen kunnen zorgen. Eenmaal in penang drinken we nog een biertje en daarna reizen Lucia en Ethan af naar het vliegveld om te reizen naar Vietnam. Wij hebben nog een dagje tegoed in Penang en vliegen zondag naar Cambodja!

Dikke kus