Excuse me?

4 mei 2014 - Labuanbajo, Indonesië

Allereerst excuse me?! voor de lap tekst en de hoofdpijn van het lezen!!!

Zoals jullie de vorige keer hebben gelezen zijn we na de Gili eilanden samen met Renske terug gegaan naar Bali. Nog een nachtje geslapen in Sanur en de volgende dag stond de vlucht gepland naar Flores. S´avonds eerst nog even een fantastische fantastische nasi goreng gegeten bij een bomvolle warung waarna we moe en (vol)daan terugkeerden naar onze homestay. Op het eerste gezicht leek ons dit wel een prima verblijf maar daar zijn we hard van terug gekomen, schimmel op de muren, kakkerlakken in de badkamer, geluidsoverlast van een overijverige koelkast en airco, kruipende dieren tussen de muren, en smerige lakens waarbij de nieuw aangevraagde lakens niet onder deden aan de vorige. Daarboven op werd Maddie ook nog eens midden in de nacht wakker met lichte verhoging en voelde zij zich niet lekker. Aangezien we de volgende dag een lange dag met veel reisuren op de agenda hadden staan, besloten we toch maar even naar de dokter te gaan om de boel te checken. Er heersen hier nog al wat gekke dingen in de lucht zeg maar.

1 uur midden in de nacht de taxi in om in Kuta naar het ziekenhuis te gaan, gelukkig was dit ziekenhuis naar westerse standaarden en werden we snel geholpen door Dokter indo. Na wat gerichte vragen werd het e.e.a. uitgesloten en indien Maddie koorts bleef houden moesten we weer terugkomen. Verder wat Ibuprofen goreng en paracetamol ayam gekregen en snel weer terug naar het hotel.

Het was een nacht zonder slaap en vroeg in de morgen stond de vlucht naar Flores gepland, na veel wikken en wegen besloten we toch maar te blijven op Bali om te kijken hoe Maddie snel beter kon worden. Het bleek een verstandige keuze maar later hier meer over. Het ergste van alles was dat we zonder Renske af moesten reizen naar Flores en dat we deze ochtend afscheid moesten nemen met een dikke traan. Hopelijk konden snel weer aanhaken zodat we nog een paar dagen met Renske konden reizen. Na deze verschrikkelijke nacht in Hotel Beboeloek, misschien kan Copiloot Bok Brouwer in de comments hieronder uitleggen wat dit woord betekent, besloten we terug te gaan naar een hotel in Seminyak waar we eerder geweest waren. Wat meer luxe en hier kon Maddie gelukkig wat meer tot rust en komen en verbazingwekkend snel weer beter worden. De medicijnen slaan gelukkig goed aan en een skypegesprek met Joke en George doet wonderen.

Nog 1 nachtje geslapen in Kuta vlakbij het vliegveld en eindelijk konden we snel naar het eiland Flores. De reis voorloopt voorspoedig en de vlucht duurt ongeveer zo´n 2 en een half uur. Nu werkt het hier allemaal net even anders dan thuis, want op het moment dat we landen bleken we eerst nog even een onaangekondigde stop te maken op Sumbawa dit is een eiland nog voor Flores. tussenstop was bedoeld voor het uitladen van eikenhouten doodskist en het inladen van 2 pallets met kuikens, ok en nog een paar locals die meevlogen naar Maumere, onze eindbestemming. Vanuit de lucht zien we al de onwaarschijnlijk mooie natuur en eenmaal aangekomen staan we te popelen om z.s.m. door te reizen naar Moni. Wachtend op bij de bagageband op onze backpacks worden we ineens aangesproken door een onbekende man en stelt ons wat vragen over onze bestemming, verblijf etc. Na een paar vragen zegt hij ineens “Excuse me? Are you mister Sem?” Huh! Hoe kent hij mijn naam?

Dagen ervoor had ik telefonisch contact gehad met een verblijf in Moni of ze nog kamers hadden maar nog niets toegezegd, wel vermeld dat ik op zondag zou aankomen. Blijkbaar had de eigenaar van dit verblijf contact gehad met deze man dat wij zouden aankomen, en ja als er gemiddeld 3 toeristen per dag aankomen op Maumere is het natuurlijk goed te verklaren dat hij mijn naam kende. Deze man wilde ons heel graag naar Moni brengen met priveauto, reis duurt ongeveer 4 uur. We maakten overigens kennis met een Amerikaans meisje die samen met ons naar Moni zou gaan.

Uiteraard vraagt de man absurd hoge prijzen voor de rit en al snel daalt de prijs van 800.000 naar 400.000 ruppiah, maar toch besluiten we lekker lowbudget met de local bus te gaan voor zo´n 50.000 ruppiah p.p.

Teleurgesteld zet hij ons nog wel af bij de busterminal. De busterminal is al een verhaal opzich maar het heeft iets weg van een oud verlaten voetbalveldje vol met gaten en vuilnis. Onderhandelen over de busprijs was geen optie en met zijn drieen stapten we maar de bus in. Op hoop van goeie zegen!!! Het werd een busreis die we voor altijd zullen onthouden J

De tassen moesten op het dak gebonden worden, maar bij het aanzien van een paar dozen gerookte makrelen op het dak pasten wij hiervoor en propten we de tassen maar in elk mogelijk te vinden gaatje achter in de bus. De bus vertrok een half uur later, maar ineens na 5 minuten moesten we instappen en zouden we vertrekken, we denken nog hoe sneller hoe beter. Maar ja er zit natuurlijk altijd een indonesische adder onder het gras. We bleken eerst nog even de locals op te halen in de achterbuurten van Maumere. Door piepkleine straatjes en soms onbegaanbare wegen denderen we door het stadje heen. Elke local die instap kijkt verbaasd naar 3 bleekscheet toeristen op de achterbank. Ze maken dit niet vaak mee en maken onderling nog wat grapjes. We kunnen er ook wel om lachen maar willen toch ook z.s.m. vaart maken naar Moni. Na een half uur rijden komen we ineens tot onze verbazing terug bij de busterminal. (ooohh dat bedoelde ze dus met we vetrekken over een half uur!!) Zouden we nu dan toch eindelijk echt naar Moni gaan?

Gelukkig wel , maar ja de 4 uur durende reis bestond uiteraard niet uit een directe rit maar werd er overal gestopt om nog meer mensen en goederen in te laden. Het maximaal aantal mensen wat er in de bus konden zitten was 14 mensen, maar op het hoogtepunt zitten we met 35 man in dit kleine busje!!!! Inclusief nog 8 man op het dak en hangend aan de deuren. Het voelt benauwd aan maar ja verstand op nul want we moesten nog wel even. De 40 jaar oude bus met gierende koppelingen rammelt en slingert door de bergen van Flores, af en toe langs afgronden zonder vangrails waar je maar beter niet naar kan kijken. Maar al snel blijkt Flores zoooooooo ontzettend mooi te zijn en nog steeds ongerept en niet aangeraakt door massatoerisme. We kijken onze ogen uit maar moeten ook wel een beetje op de weg letten anders wordt je door de 7852 bochten aardig misselijk. Het avontuur is ineens wel echt begonnen. Af en toe valt er nog een slapende indo tegen maddie aan, maar over het algemeen zijn de mensen ontzettend vriendelijk. Even nog een paar dozen makrelen ophalen onderweg en nog meer mensen komen we na ongeveer 5 uur reizen aan in Moni. Thank god!!

Nu staat Moni helemaal in het teken van de vulkaan Kelimutu en de 3 gekleurde vulkaanmeren, en elke toerist die hier verblijft komt hier met 1 doel en dat is dit wereldwonder bezoeken. Op 10 kilometer afstand zouden wij dit de volgende ochtend gaan bezoeken. We stapten de bus uit en komen terecht op de lokale markt waar de armoede overheerst, en natuurlijk vele verkopers die de toeristen staan op te wachten om hun handel voor te schotelen. We besluiten direct uit deze hysterie door te lopen en verder de straat door te lopen.

En ja hoor! Wat hoor ik daar in de verte? “Are you mister Sem, come come come!!! Ook hier blijk ik wereldberoemd te zijn, maar ja toeristen in zon klein dorpje gaat natuurlijk als een lopend vuurtje. Het bleek de eigenaar van de homestay die ik enkele dagen daarvoor telefonisch gesproken heb. We bekijken de kamers en zijn positief verrast over de kwaliteit en schoonheid van de kamers. Dit mede doordat Renske ons per sms vertelde over haar paupere woonsituatie in Moni 2 dagen hiervoor. We zitten uitgeteld op de stoelen voor ons verblijf waar ineens de bus weer langs komt rijden. You pay! You pay! Waren we nog vergeten te betalen voor busreis ook hahah wat een giller, gelukkig kunnen ze er ook om lachen.

Maddie regelde met Christof onze soort van huisbaas het vervoer naar Kelimutu en direct een taxi om de dag erop direct door te reizen naar Ende. Van een afstandje word ik nog toegeroepen door een groep van 15 beschonken indo´s. Ze kunnen amper engels maar ik moest en zou een drankje doen met ze. It´s tradition, it´s tradition!!!!!!

Nou ja een klein slokje dan van Arak een soort sterkte wodkawijn ofzo, ik besluit het als ze niet kijken stiekem uit te spugen, want het proefde toch niet zo lekker. Die avond nog wat gegeten en gedronken bij de plaatselijke Bintang Lodge, super goede naam trouwens, daar is over nagedacht.En snel naar bed om de volgende dag om 4 uur op te staan. Eerst nog even fles water kopen bij de marktkraam aan de overkant voor dat we gingen slapen. Kom ik in contact met een paar locals en na een paar minuten vraagt de man hoe ik heet, en Ja hoor!!!!!!! “Are you mister Sem? Yes yes mister Sem, I know you!!! Yes yes I am Jeffrey, I know Lenny!!! Huh wie is Lenny. Yes Yes Lenny. Where is Maddie, huh!!! Ohhhhhhhh you mean Rennie!!!

Het bleek de huisbaas van Renske die hier 2 dagen geleden was en uitvoerig over ons verteld had inclusief foto´s. Hij was zo blij als een kind, maar misschien kwam dit ook wel door de Arak die overigens al zijn tanden op 2 na heeft doen laten oplossen. Fantastisch!!! Snel slapen en maddie is blij dat ze deze zware busreis toch niet 2 dagen eerder heeft gedaan, want dat was denken we niet zo goed voor haar gestel geweest.

KELIMUTU!!!!! Nou nou nou, wat een feest. We worden om half 5 s´ochtends opgehaald met de auto en in 3 kwartier komen we aan vlakbij de top van de vulkaan op bijna 1700 meter. Het is pikzwart en met onze koplampjes lopen in een flink tempo in 25 minuten naar de top en het uitzichtpunt. Er is nog niet veel te zien maar aangekomen op de top zien we de adembenemende zonsopgang tussen de bergen, het is zo ontzettend mooi en met ongeveer 15 andere toeristen wachten we tot het lichtval de kleuren van de vulkaanmeren tevoorschijn doen komen. Er zijn 3 vulkaanmeren met prachtige kleuren. Donkerbruin, donkerblauw/groen en 1 was turquoise. Misschien wel het meest speciale wat we ooit hebben gezien.. Eigenlijk moeilijk te beschrijven maar hopelijk geven de foto´s jullie een goed beeld. Wetenschappers zijn er nog niet echt over uit hoe dit kan, maar volgens de locals is dit een heilige berg. Na 2,5 uur valt eindelijk de zon in de meren en worden de kleuren nog beter zichtbaar, waarna we na 540 foto´s verder besluiten terug te gaan. Onderweg zien we nog apen door de bomen slingeren en staat onze chauffeur op ons te wachten op de parkeerplaats. We besluiten het laatste gedeelte te gaan lopen tot aan Moni, wat ongeveer een uur duurt. Langs prachtige groen bergkammen, rijstvelden, bananenbomen, avocadobomen, wildlife en langs kleine huisjes. Mensen lachen vriendelijk en zwaaien naar ons en wijzen ons naar een hotspring midden in een rijstveld, wat achteraf niet zo bijzonder was. Maar ja ook aan Moni komt een einde en eenmaal aangekomen bij ons verblijf krijgen we ons ontbijtje met de beste pannenkoek ever en staat onze chauffeur alweer klaar om ons door te rijden naar Ende, een rit van ongeveer 3 uur. Dit keer maar niet in de localbus met lekker luxe met de auto.

Renske, de koningin van de armoe! is inmiddels al 2 dagen vooruit en is bijna gearriveerd op het westelijk eindbestemming van Flores, namelijk Labuan Bajo. Na een monsterlijke rit van 13 uur door de bergen is zij gelukkig gearriveerd in LB. Wij reizen van Moni naar Ende langs de meeste mooie natuur die we ooit hebben gezien, we prijzen ons zelf gelukkig dat we dit mogen meemaken. De wegen slingeren wederom door de bergen en we zijn blij dat we dit in het droge seizoen doen want je ziet overal resten van landverschuivingen en grote rotsblokken die veelal in het natte seizoen naar beneden komen. Het is primitief maar ook hier worden wel nieuwe wegen aangelegd en we zijn blij dat we veilig na de bergen aankomen in het lager gelegen Ende. Door alle info van Rennie die de afgelopen dagen alleen maar in busjes had gezeten besloten wij om vanuit hier in 40 minuten te vliegen naar LB waar we gelukkig nog konden meeten met Lenny uhhhh Rennie!

Ende was gelukkig voor 1 nachtje, want na het zien van onze eerste kamer krijgt Ende wat ons betreft de naam Ell(ende). De kamer had iets weg van onze kamer in eerdergenoemd Sanur maar misschien nog wel erger. We besluiten op zoek te gaan naar een nieuwe kamer want hier werden we niet gelukkig. Een vriendelijke chauffeur helpt ons zoeken naar een nieuw onderkomen en we belanden in een iets betere kamer, zonder douche maar redelijk schoon en gelukkig airco. Moni gelegen in de bergen was een stuk kouder, maar hier was het weer ouderwets klam in de bilnaad. Dezelfde avond maar in het hotel gebleven en gegeten in het restaurant, mwah het kon er mee door. Nog een filmpje bekeken op de laptop en lekker gaan slapen.

Volgende dag alweer weg om te vliegen naar Labuan Bajo. Het vliegveld van Ende is klein en provinciaal maar ziet er op zich prima uit. We zijn nog wel even verbaasd dat er nog een aantal schoolkinderen de start- en landingsbaan oversteken om blijkbaar naar huis te gaan, maar alles kan hier in het prachtige Flores. Het vliegveld van LB daarentegen heeft de uitstraling van een bouwput en de bagageband moet hier nog uitgevonden worden. Ze pleuren de tassen vanuit het vliegtuig letterlijk op een kar en daarna wordt je tas bij een loketje weer teruggegeven. Ondertussen hebben we contact met Rennie die een geweldige verblijf heeft weten te regelen op loopafstand van de hoofdstraat en haven van LB. En na een taxiritje van 10 minuten arriveren we bij het Orange Hotel en zien we rennie weer!!!!!! Oranje boven!!! Hoezee Hoezeee!!!

Labuan Bajo is een klein havenstadje volledig geënt op het toerisme naar Komodo en de komodovaranen en de prachtige duikmogelijkheden die blijkbaar in de top 5 van de wereld staan. Overal in de hoofdstraat aanbieders van dagtripjes naar Komodo en duikscholen, en we zien weer wat meer toeristen wat ook wel weer fijn is. Maar gelukkig nog geen massatoerisme, wel veel duikliefhebbers en backpackers. Het plaatsje voelt goed aan en we kunnen we eens lekker ouderwets een pizza verorberen met z’n 3-tjes! Jammmm! Wat ons ook al eerder is opgevallen is dat er in restaurants meer medewerkers dan gasten zijn en iedereen is dan ook erg gefocused om maar iets voor je te kunnen doen. Daarnaast zijn de indos ook nog eens super beleefd en beginnen ze elke zin met “Excuse me?” Super netjes hoor maar je kan ook overdrijven!!! Bij elke vork, lepel, mes, glas, servetje, yes yes wordt eerst “ Excuse me?” gezegd. We lachen erom maar bij het tellen van ruim 25 excuse me’s in een ruime 5 minuten zijn we bijna in staat eerder genoemd bestek heel ergens anders voor te gebruiken.

Dezelfde avond boeken we direct een trip naar Komodo voor de volgende ochtend. Om 05.45 uur staan we op om weg te varen vanuit de haven richting Komodo. De boot bleek toch iets anders te zijn dan op het plaatje maar goed what´s new! Excuse me?

Met 2 andere Nederlanders varen we met 8 man inclusief 3 man personeel (welke geen woord Engels spraken) in 4 uur naar Komodo. Het duurt lang en de boot is niet bepaald snel maar we varen wel langs tientallen prachtige groen gekleurde eilandjes. Ineens worden we ook nog eens omsingeld door meer dan 10 dolfijnen die achter kleine visjes aan springen, wat een prachtig aanzicht.

Dan in de verte het grote Komodo island, het eiland van de wereldberoemde Komodo varaan

Deze varanen komen alleen hier voor en op Rinca een eiland een paar uur van Komodo vandaan. Blijkbaar hebben deze eilanden lang geleden aan elkaar vastgezeten en bestaat de populatie over deze 2 eilanden uit meer dan 2000 wilde varanen.

We stappen de boot uit en moeten eerst nog even tickets kopen voor het National Park, we krijgen een Ranger mee inclusief stok die onze over het eiland begeleidde. Hij vertelt ons dat we ons moeten haasten want de varanen werden gevoerd. Nu schijnt dit een bijzonder iets te zijn wat ze niet vaak doen, maar er was een speciaal VIP gezelschap uit Jakarta welke dit blijkbaar hadden aangevraagd.

We missen net het voeden van een geit, maar gelukkig zien we in de verte al de varanen lopen. Het zijn er 5 en ze zijn immens groot, sterk, lelijk en eng. Aangezien ze gevoerd werden waren ze ook een beetje meer agressief dan dat ze al zijn en op het moment dat we aankomen besluit er 1 een sprintje onze kant op te doen. WHAAAAAHHHHHHH!!!! Don´t Panic!!! Don´t Run, wordt er geroepen maar wij wanen ons even in Jurassic Park. Ze zijn waarschijnlijk een beetje territoriaal want er wordt nog wel eens iemand gebeten, wat geen pretje is want deze beesten zitten vol met bacteriën die uiteindelijk de fatale nekslag kan geven. Hahah!! Gelukkig loopt het goed af.

Heeeeeel veeel foto´s verder gaan we ook nog even kijken of we de varanen kunnen spotten op andere plekken in het park. Maar na een stuk lopen zien we alleen een duizendpoot en luisteren we naar de bloederige verhalen van de Ranger. Het eiland herbergt ook nog eens 3 dodelijke slangen en hier zijn de locals het meest bang voor, maar deze komen gelukkig alleen s’ nachts tot leven.

Wederom fantastisch en mogen ons gelukkig prijzen want volgens de ranger komt het vaak genoeg voor dat de toeristen geen enkele varaan zien. Moet je voorstellen dat je 8 uur op een boot zit om zo´n beest te zien en ze zijn er niet. Wij zien er 5 en zijn erg blij!!!!!! Op de weg terug staat nog een lunch en een snorkelsessie te wachten bij Pinkbeach.

Prachtig gelegen locatie met roze zand, heel erg mooi en ze weten ook niet hoe dit kan. We springen met onze snorkels van de boot en zijn verbaasd over de enorme stroming, we komen geen meter voor uit en het is aardig zwaar. Hello yes, excuse me? De kapitein wenkt ons om terug te komen want het is best heftig. Het snorkelfestijn duurde dus maar 2 minuten hahahaa. Gelukkig vaarde hij vervolgens wat meer richting het strand waar de stroming minder was en we toch nog even konden zwemmen. Daarna weer 3uur terug naar de haven en onder het genot van een biertje en later een lekker happie eten eindigt deze avontuurlijke dag.

Rennie en Mad besluiten een dagje te gaan duiken samen, Flores schijnt namelijk een van de 5 mooiste duikspots van de wereld te zijn!! Maar ook niet de gemakkelijkste, er staan namelijk veel stromingen hier die best gevaarlijk kunnen zijn. Ahum, ik (mad) als beginneling wist dus niet zeker of ik wel moest gaan (helemaal na mijn laatste duik wat niet de meest fijne duik was). Gelukkig was daar Blue Marlin, een super profi duikschool met een Nederlandse Instructor Pieter. Na mijn hele verhaal te hebben gedaan beloofde hij mij dat het helemaal goed zou komen en hij ook ingepland stond voor die dag en mij dus goed in de gaten zou houden! Dus daar gingen ren en ik op een super leuke boot met nog meer duikers en instructors. De 1e duik was in rustig kalm water en echt prachtig! Zoveel vissen van groot tot klein en zoveel kleur, WAUW! De 2e duik was wat spannend met stroming onder water maar ook dat ging super goed. De 3e duik gingen alleen Ren en ik samen met Pieter en nog een divemaster duiken op zoek naar hele kleine visjes en gekke dingen in het water. Ren en ik hadden het struinen onder water al snel te pakken en de 50 minuten waren zo om! Super blij en voldaan zijn we terug gevaren en na wat feedback en nieuwe tips van Pieter voel ik me nu helemaal goed onderwater en een stuk zelfverzekerder!

De volgende dag doen we niet veel anders dan chillen bij een Resort met een prachtig strand en een zwembad, lekker eten en een beetje internetten om ons alvast op onze volgende bestemming voor te bereiden! Ren is nog een dagje gaan duiken en omdat er verder niet veel te doen is hier besluiten Sem en ik de plaatselijke Flores Spa maar eens uit voor een Traditionele Indonesische Massage. Massage? Yes? Yes!!! We worden hartelijk ontvangen door deze lieve Indonesische kleine vrouwtjes met de welbekende Excuse me? Na een uur zie ik Sem weer bij de ingang en zijn we het er helemaal over eens: Dit was echt de beste massage EVER!! Morgen weer J!!

Maandag (morgen) vliegen we naar Bali en sluiten wij onze Indo periode in stijl af samen met Patrick, Justin en Rennie! Dinsdag vliegen wij door naar Borneo en scheiden al onze wegen. Pat en Jus gaan bijna weer naar NL en Ren blijft nog even in Indonesië. Nu nog even lekker genieten van elkaar en Indo en dan straks weer met z’n 2-tjes nieuwe avonturen beleven in Maleisië!