Laos

Laos!!!!!

Het heeft even mogen duren, maar dan krijg je ook wat!
Zoals jullie gelezen hebben was Don Det onze eerste bestemming in Laos, het eiland is een onderdeel van de 4000 islands en deze eilandjes
zijn voor het grootste gedeelte eigenlijk niet meer dan een veredelde waterplant. De eilandjes liggen in en rondom een cappucino bruine rivier en
eerlijkheidshalve moeten we jullie bekennen dat we mooiere dingen hebben gezien.
Het positieve aspect was de gemoedelijke sfeer en het wegtikken van de tijd in onze personal hangmatten die voor onze kamer uitzicht gaven over
eerder genoemde rivier. Over het algemeen wordt dit eiland als een party eiland omschreven maar wij merken hier vrij weinig van, het is laagseizoen
en er zijn weinig backpackers te vinden. Ook krijgen we steeds meer te maken met onweer en regen vanwege het begin van het regenseizoen maar
dat gaat voor ons de pret niet drukken, gelukkig zijn er ook veel dagen met zonneschijn!!
We bleven er uiteindelijk 3 dagen en waren wel weer wat toe aan wat spanning en sensatie en gelukkig stond dat voor ons ook op het programma.

Volgende bestemming was Thakhek en vanuit Don Det worden we zowaar opgehaald in een luxe auto om door te reizen naar Pakse waar de local bus op
ons stond te wachten. Met 5 andere knapen uit Engeland stappen we wederom zonder verwachting in de bus. De geplande reistijd was 6 uur en de eerste
paar uur verliepen nog volgens plan, soms nog even stoppen voor god weet wat maar de vaart zat er prima in. Voordat......
Ik zal jullie even een situatie voor schetsen: stel je voor, je zit in de connexion bus ergens in Nederland en de buschauffeur besluit ineens een pitstop te maken bij de
plaatselijke Gamma om de complete houtvooraad in de bus te laden. Zou toch wel gek zijn he? Maar hier kan alles!
Ongelooflijk maar waar.... anderhalf uur staan we stil om circa 4 ton aan houten balken in elk mogelijk gaatje van de bus te proppen en alsof er niets gebeurd
is rijden we zo weer weg. Lichtelijk geïrriteerd en ontvlambaar besluit ik maar mijn oordoppen in te doen en rustgevende muziek te luisteren want
van wachten op zo iets word ik een beetje ongeduldig. Maar ja, misschien heeft de chauffeur ook niet veel opgelet tijdens zijn opleiding tot buschauffeur want ook
hier moeten ze toch weten dat zoveel extra gewicht niet goed kan zijn voor de bus. Godzijdank houdt de bus het vol, maar bij elke deksel op de weg
voelden we de velgen klappen en de assen stonden letterlijk op springen. De eigenaar van de hardhouten balken is gelukkig ook aan boord want na een controle onderweg heeft hij gelukkig de juiste papieren bij zich en konden we weer weg rijden. Vraag me af wat er gebeurd was als hij geen papieren bij had voor zijn loodzware lading.
Onderweg worden we nog meerdere keren verrast door plaatselijke vrouwelijke verkopers die hun goederen proberen te verkopen in de bus. Allereerst denken
we nog dat ze diep gefrituurde vleermuizen op een stok bij zich hadden maar dit bleek later gewoon een gebraden kippetje te zijn.
Dan zien we nog een andere bus voor ons stoppen waarbij er vanuit een andere pickup meer dan 40 kleine levende varkentjes bij de poten onder in de
laadruimtes worden gegooid, wat uiteraard geen prettig gezicht was en dan hebben we het nog niet eens over het gekrijs van die kleine knorretjes.
Maar ja hier kan alles!
3 uur later dan verwacht kwamen we dan eindelijk aan in Thakhek waarbij we met 7 man in een tuktuk werden afgezet bij ons hotel. Een sublieme kamer en douche stonden op ons te wachten mede ook de grootste en snelste spin die we tot nu toe in azie zijn tegengekomen en zelfs ik durfde deze niet te verwijderen met een wc papiertje. Gelukkig onze slapende hotelreceptionist wel.

Over Thakhek valt eigenlijk niet veel te vertellen, alleen het feit dat dit het startpunt is van de scooter loop waar we de volgende dag aan begonnen. Wat een ervaring was dit!!! Een 4 daagse rit van meer dan 500 km door de prachtige binnenlanden van Laos. Langs bergen, watervallen, kleine dorpjes, grotten en nog veel meer moois. Met 2 kleine rugzakjes op laten we onze grote backpacks achter in de bagageruimte van het hotel en starten we dag 1 met het bezoeken van een aantal highlights. Na een half uur rijden kwamen we tot de conclusie dat we een aantal dingen al voorbij waren gereden. Vol gas draaien we om en besloten eerst naar een rivier te rijden en daarna naar een grot. Eenmaal aangekomen bij de grot worden we al snel verwelkomd door een alleraardigste man die ons maar al te graag een rondleiding wilde geven in en langs de grot. Klauterend door een stuk jungle en langs rotsen komen we ineens aan bij een prachtige grot. Na een uur klimmen en door het water vinden we het genoeg geweest en keerden we terug naar onze scooters.
Op de terugweg naar de scooter veranderde de reisgids ineens van alleraardigst naar een hebberige geldwolf. You pay ten! You pay ten!!!! Ja but ho is even that was not the afspraak! Tuurlijk probeert hij ons wat extra geld uit de zak te halen maar daar trappen we niet in. Hij droop af met zijn staart tussen zijn benen en keek ons niet meer aan. We schieten weer verder over het overigens goede asfalt en het is fantastisch, qua natuur een goede nummer 2 na Flores, Indonesie. We stoppen ergens voor een lunch waar maddie nog even een noodlesoepje naar binnen slurpt en waar ik bij het ruiken van de verse koriander wijselijk een zakje chips kocht. We eindigen de dag in een klein hostel langs een rivier waar de dronken eigenaar ons verwelkomt met wat nederlandse woordjes, een basic kamer en wat eten. Wat later in de avond komen er nog 3 meiden aanrijden en al snel bleek een van de meiden gevallen te zijn ergens vlak voor het guesthouse en het ziet er niet goed uit. Klein gevalletje van onervarenheid in combinatie met de voorrem en wat ruw asfalt. Gelukkig kon ze de reis nog wel voortzetten en besloten we om met zijn 5-en de dag erna door te reizen.
Eerste dag ten einde, flink wat kilometers, 1 gewonde en ongeveer 6 uur gereden.
 
Dag 2 was de zwaarste dag van de 4 en dit hebben we geweten. Direct vanuit het hostel kregen we de HELL road voor de kiezen waar we veel over gehoord hadden. Een 62 km lange onverharde weg door de bergen met rotsblokken en gaten waar je soms niet harder dan 10 km per uur kan rijden. Omgeving was subliem en we reden door meerdere kleine dorpjes waar de kinderen vrolijk naar ons zwaaiden. En dan zijn we ineens 2 van onze reisgenoten kwijt, na een aantal minuten komt er een auto langs met een universeel gebaar dat ze gevallen zijn. Snel terug om te kijken of alles goed was. Beide meiden zaten onder de schaafwonden en een loopt een pijnlijke schouder op, een van de scooters is flink beschadigd maar godzijdank kunnen we doorrijden. Flink geschrokken rijden we toch maar weer door, onderweg nog even een kleine tussenstop ivm een regenbuitje en gelukkig rijden we snel weer door. Na 3,5 uur eindelijk ASFALT!  We made it!
We besloten nog een kleine omleiding te doen naar de grensovergang met Vietnam wat achteraf toch niet echt de moeite waard was en inmiddels worden we toch wel moe van al het scooterrijden.
Rond de klok van 5 rijden we na lang zoeken nog naar de cool springs ergens tegen een berg aan, een schitterende weg door de weilanden en met uitzicht op de groene bergkammen. In verband met de ondergaande zon bleven we niet lang en gingen we op zoek naar ons welverdiende bed. Als een geschenk uit de hemel had Maddie ergens op internet een reisverslag gelezen van andere mensen die ook deze reis hadden gedaan over een resort ergens in de middle of nowhere.
Het wordt inmiddels toch wel donker en we vermoeden op basis van de kaart dat het nog wel even rijden is, maar ineens zien we uit onze ooghoeken een reclamebordje van het resort. YES!!! nog maar 4 kilometer en hopen dat ze nog kamers hadden.
Eenmaal aangekomen hebben ze gelukkig voor iedereen een kamer en we kregen een geweldige bungalow met alles er op en er aan!!!! Hapje eten en naar bed want we zijn helemaal gesloopt, dat scooter rijden met een zware rugzak gaat niet in je koude kleren zitten. Die nacht nog even wakker geworden met het zwaarste onweer wat we ooit hebben gehoord, super maar ook wel weer een beetje spannend. Gelukkig blijft ons huisje bespaard tussen de vele inslagen in de buurt.
 
Dag 3 bestond uit een korte dag rijden naar de grootste grot uit de regio. Een van de meiden ging vanwege haar pijnlijke schouder en kapotte scooter niet mee en met zijn vieren schieten we als motormuizen de weg weer op. Fantastisch om langs zoveel mooie natuur te rijden en we moeten vaak stoppen voor overstekende kippen, geiten, koeien, honden, katten en waterbuffels! Eerst nog even langs de plaatselijke waterval maar na 20 minuten houden we het voor gezien. De weg omhoog duurt 2 uur en is door de jungle en een van de meiden heeft een verzwikte en ontstoken enkel waardoor het niet te doen was. Stiekem vond ik dit niet erg want zoals sommige van jullie weten houd ik niet van allerlei beestjes met tropische ziektes en al helemaal niet met bloedhitte in een zeiknat regenwoud. Volgende op het programma was de Konglor grot. Deze grot bestaat uit een 7 km lange rivier die door de pikzwarte grot loopt. Gewapend met een zaklamp en slippers gaan we samen met 2 gidsen in een klein lokaal bootje de grot in. Het is geweldig en al snel schieten we door het donker heen met enkel een paar lichtstralen van onze hoofdlampjes. Dan stoppen we ineens om uit te stappen en verder te gaan te voet langs een verlicht gedeelte met allerlei prachtige rotsformaties en stalagmieten en TIETEN! We worden even later weer opgehaald door de bootsjongen en gaan we verder de grot in. Het water in de grot staat op een aantal punten zo laag dat de boot vast komt te zitten en dat ik zelfs een paar keer de gidsen moet helpen om de boot eruit te krijgen. Het is allemaal de normaalste zaak van de wereld en deze mannen doen de hele dag niets anders en met mijn enkels in het water sleuren we de boot weer naar hoger water. Dan gooit de bootsjongen de aandrijving met de proppelor iets te vroeg in het ondiepe water waardoor er JA HOOR een proppelor afbrak door de stenen in het water. Daar zit je dan in een pikzwarte grot ergens onder een berg in de binnenlanden van laos en de boot is kapot! In mijn beste laos probeer ik nog te vragen wat er aan de hand is, maar deze mannen spreken geen enkel woord engels en al snel heeft maddie door dat de aandrijving kapot is. En nu? Niks aan het handje hoor want een van de mannen pakt uit een plastic albert heijn tasje doodleuk een nieuwe propellor en met een ringsleutel zit hij er na een aantal minuten gewoon weer op. Ongelooflijk maar alles komt uiteindelijk weer goed. Dat de boot ook nog eens lek was, was voor ons geen verrassing meer en de bootsjongen schept tijdens het varen de boot leeg met een ingenieuze half open gesneden oliefles die wij nederlanders halen bij de shell als het olielampje op rood staat in de auto.

We komen na anderhalf uur weer buiten de grot en krijgen we ergens de kans wat te eten op een prachtig ingerichte plek ergens midden in de jungle. Mooi om te zien dat ze hier ook nog een extra zakcentje kunnen verdienen aan de toeristen, mooi stukje laotiaans management! Half uurtje later zelfde weg weer terug en eerlijk gezegd werd het na 2 uur wel een beetje eentonig en zijn we blij met zien van het licht aan het einde van de tunnel. Klinkt beetje gek he? Hahahah!
Super leuke en mooie ervaring en we eindigen de dag weer in het zelfde resort. Een van de gewonden gaat toch maar naar de plaatselijke kliniek om haar verwondingen te laten verzorgen want ook dit was inmiddels geinfecteerd door het vuile water en het vele stof. We zitten inmiddels al met een hele ziekenboeg en zuster Nonkes verzorgt de meiden als een volleerd verpleegster, goh van wie zou ze dat nou hebben........
 
Die laatste nacht regent het werkelijk waar nonstop en ook de volgende ochtend bij het ontwaken van de ochtendgloren zien we alleen maar donkere grijze wolken en voorzien we een zware dag.  Na een lang ontbijtje moesten we toch maar eens vertrekken en volledig ingepakt met regenkleding en vuilniszakken om onze rugzakjes rijden we weg uit ons resort. Maar op een of andere manier hebben we de weergoden aan onze kant en is het gewoon droog!!!! Het is deze dag nog 4 uur rijden naar Thakhek oftewel eindstation en we knallen over de weg heen. En alsof de duvel er mee speelde  rijden we in een wolkbreuk op 10 km afstand van het einde, die ons het zicht op de weg volledig ontnam. Het was veeeeeel te gevaarlijk om door te rijden dus zeiknat ergens bij een familie onder een afdakje gestaan en na 30 minuten was er gewoon weer een zonnetje en waren we binnen 15 minuten terug. WE MADE IT!!!!!!!! En zonder kleerscheuren, wat een chauffeurs!!!!!!
Die avond bespraken we onze avonturen nog eens met de andere 3 meiden en dat we ook veel geluk hebben gehad met bijna geen regen, want we hadden niet kunnen voorstellen dat we de HELL road van 62 km in de regen en modder hadden moeten doen. 
De verwondingen vallen gelukkig mee, want uit andere verhalen van mensen horen we over meer valpartijen, schaafwonden en botbreuken. Sommige van de meisjes die de volgende dag nog moesten beginnen , twijfelen ineens wel een beetje meer na het horen van de verhalen en ongelukken. Overall een geweldige ervaring en we zijn blij dat we veilig in ons bedje liggen! 
 
Volgende stop Vientiane oftewel de hoofdstad van Laos. Er is niet veel te beleven en de enige reden dat we hier 3 dagen zijn is om een visum te regelen voor Thailand. Na het inleveren van onze paspoorten kunnen we de volgende dag deze weer op halen en zijn we gelukkig in het bezit van een geldig visum voor het laatste land van onze reis.
We besteden onze dagen in de shopping malls en rijden wat rond op onze fietsen door de stad en eten elke avond bij een van de streetfood stalls die geweldig eten klaar maakte voor een belachelijk lage prijs. Dan is het inmiddels klaar met Vientiane en gaan we met een mini bus naar Vang Vieng, gelukkig maar een korte rit van 3,5 uur.

Vang Vieng is een verhaal opzich, deze plaats staat volledig in het teken van jonge reizende backpackers die niets anders doen dan in de nachtelijke uurtjes allerlei versnaperingen innemen en de volgende uitbrakken bij een van de barretjes waar de hele dag afleveringen van Friends worden uitgezonden. We krijgen te horen van de eigenaar dat het rustig is en dat er 2 jaar geleden een einde is gemaakt aan het overtollige gefeest in dit dorp. Het dorpje ligt aan een rivier die rijkelijk word gebruikt door feestende mensen om in te springen of rond te dobberen in een opblaasband. Dit in combinatie met uitstekende rotsen en een kolkende rivier resulteerde dit een aantal jaar geleden in 22 doden in een jaar. De president heeft dit hoogstpersoonlijk stop gezet en heeft het aantal kroegen langs de rivier verminderd tot 4 waar er ooit meer dan 20 open waren. Het recept is simpel, met een tuktuk naar de eerste bar waar de eerste gratis drankjes al worden aangeboden en verschillende spelletjes worden gespeeld. Dan met een opblaasband over de rivier naar de volgende bar waar je door de lokale jongens met een touw uit de rivier wordt gevist. Hier stond voetballen en volleyballen op het programma en natuurlijk een paar drankjes, dan weer hetzelfde laken een pak en de volgende bar maar dan nu basketballen met inmiddels 40 andere dronken backpackers. Het is ergggggg gezellig en we dobberen in onze tubes naar de finish op een paar kilometer maar dit bleek toch nog even te duren en we komen in het donker aan bij de finish. Vanwege het te laat terugkomen moeten we nog een boete betalen, maar dit overkomt natuurlijk bij iedereen want de gewiekste verhuurders weten natuurlijk ook dat dronken backpackers niet al te vaak op hun klokje kijken of de boete gewoon voor lief nemen. We eten nog een pizza en snel naar bed om 8 uur savonds hahahah want de wekker is gezet voor het Nederlands elftal. Inmiddels zijn Ethan en Lucia die we ontmoet hadden in Maleisie ook gearriveerd en samen met hun kijken we de wedstrijd.
Door de nieuwe wetgeving mogen de kroegen niet langer open zijn dan 11 uur en we kunnen we nergens in een kroegje de wedstrijd kijken. Gelukkig heeft het hostel een oude tv met een thaise zender waar de wedstrijd werd uitgezonden.
Vanwege de kater van dezelfde avond en het tijdstip van 2 uur in de nacht zit de sfeer er niet echt in en moeten we ook  nog eens stil zijn van de eigenaar, maar kijken we verbaasd hoe Nederland op een ongelooflijke manier spanje van de mat speelt.
Wat een dag! en snel weer terug naar bed! Pffffffff!!!!!!
 
De overige dagen in Vang Vieng worden een beetje beperkt door de regen en besteden we veel tijd aan relaxen, friends kijken en wachten tot het droog werd. We zijn nog even met een scooter naar de Blue Lagoon gereden, een prachtig mooie plek met de mogelijkheid om te zwemmen maar ook hier worden we verrast door een regenbui van meer dan 2 uur en de Blue veranderd in een Brown lagoon. Na lang wachten toch maar besloten om te gaan rijden met onze super hippe poncho´s en de terugweg bestaat uit modder en water, maar door onze inmiddels ervaren rijkunsten over verlaten zandweggetjes komen we zonder kleerscheuren weer terug.
Ook besteden veel van onze uren aan het poolen met Sven en Nils, 2 broers uit Nederland, die we hebben ontmoet tijdens het tuben. Met zijn 6-en besluiten we door te reizen naar Luang Prabang, het eindstation van Laos voor dat we naar Thailand gaan.
 
Onze beloofde VIP bus naar Luang Prabang bleek uiteraard een lokale minibus te zijn, maar inmiddels gaan we er gewoon vanuit dat we voorgelogen worden en we rijden in 7 uur naar LP. De natuur is onwaarschijnlijk mooi en de ontelbare bochten maakte het voor de lokale zwangere vrouw met 2 kinderen op schoot niet al te makkelijk. De uitgedeelde vuilniszakjes worden door haar voor een ander doeleinde gebruikt en de geur van voorgekauwde laotiaanse gerechten bereikt onze neusgaten. Het zakje wordt linearecta uit het raam gebonjourt en we kunnen verder! We houden onze maaginhoud lekker binnen en genieten nog even van de omgeving. Eenmaal aangekomen bij het busstation pakken we een tuktuk naar ons hostel en met 6 mensen zitten we in 3 verschillende guesthouses maar wel dicht bij elkaar! Luang Prabang is een prachtige plaats omringd door bergen, tempels en een leuke ambiance. Een van de hoogtepunten was het bezoeken van een waterval en verschillende plateau´s waar het super blauwe water overheen kletterde, de foto´s zullen voor zichzelf spreken maar het is voor ons absoluut de mooiste waterval die we ooit hebben gezien. Nog een de hoogtepunten is het kijken van Nederland - Australie in uitgerekend de Ozzie bar, met ongeveer 80 man bekijken we de wedstrijd in een volgepakt en ongelooflijk warme bar. Het is ongelooflijk spannend en leuk en de sfeer zit er wederom goed in. De aanwezige australiers vinden het ook prachtig en we worden nog gefeliciteerd met onze zwaar bevochten maar ook verdiende overwinning. Na een aantal dagen Luang Prabang besluiten we met zijn 6-en door te reizen naar Thailand.
 
Er waren 2 manieren om van Laos naar Thailand te reizen. Een hiervan is een boottocht van meer dan 2 dagen inclusief overnachting met een slowboat over de mekong rivier naar de grensovergang. We besloten na wat onderzoek toch maar te gaan voor de busoptie die goedkoper was en sneller. Sneller is wel een beetje een understatement want deze busreis bleek toch al snel 22 uur te duren, verstand op nul en flink wat eten scoren want dit ging wel even duren. Hoef niet uit te leggen wat voor bus we kregen maar het leek in de verste verte niet op een bus van het plaatje en  waar je in kon slapen. De stoelen konden niet achterover en uitgerekend wij zaten bij de wielkassen zodat we ook nog een extra verhoging bij onze voeten hadden. De bus is volgeboekt en er zitten zelfs lokale mensen op kleine plastic kinder stoeltjes midden in het gangpad. Het kan hier allemaal!!!!!!!
Het eerste uur voorloopt spoedig , maar al snel komen we op een onverharde weg waar we een paar uur lang overheen stuiteren. Oh als dit maar niet te lang duurt denken we nog, maar gelukkig bereiken we weer de zo gewenste zoab laag en mogen we verder niet klagen over het verloop van de lange reis. Dit heeft mede ook te maken met de meegebrachte slaappilletjes die ons in een lekker roesje de nacht door hielpen. Rond de klok van 7 uur arriveren we bij een busstation op 10 minuten afstand van de grens en probeert een of andere tuktuk chauffeur ons te belazeren om ons te laten betalen voor het ritje naar de grens. Vooral Ethan is hier een beetje geirriteerd over en maakt in plat engels accent de man duidelijk dat hij beter kan oprotten.
Kortom een uur later komt de man weer terug om duidelijk te maken dat hij een `foutje` gemaakt had en dat we door iemand anders opgehaald werden en dat dit gratis was. Ohhhhhhhh dus toch ahahhaha.
Even later rijden we in een oversized roze golfkart naar de grens en lopen we binnen no time de grens over. Wij al in het bezit van ons visum en ook de anderen kregen gratis een meerdaagse visum. Het verschil in rijkdom en armoede in Thailand en Laos/Camboja is direct te zien als we grens overgaan. Alles heeft zijn schoonheid maar we zijn inmiddels ook wel weer toe aan een beetje luxe ;)
 
Inmiddels zijn we nu een aantal dagen in Chang Mai en we merken helemaal niets van de coup. De rust is wedergekeerd en er is inmiddels nergens meer een avondklok. Het enige is dat er op een aantal punten nog wel wat militairen staan te patrouileren maar die vinden toeristen prachtig en sommige gaan ook op de foto met nieuwsgierige mensen. We blijven hier nog een aantal dagen in Chang Mai met Sven, Nils, Lucia en Ethan en dan reizen we door naar Pai in het noorden van Thailand.
We worden een beetje beperkt in onze activiteiten aangezien ik een ontstoken wond op mijn voet heb waar ik nu antibiotica voor krijg. Tijdens het tuben is een klein wondje gaan ontsteken mede ook door het slechte water wat hier uit de kraan komt maar is het hopelijk snel weer wat beter. Volgende reisverslag zal Thailand ruim aan de orde komen want we zullen hier nog een kleine 4 weken door reizen!
 
Dikke kus!!!!! Sem en Mad